Vasthouden aan oud plan, of opnieuw kijken wat de toekomst vraagt?

Opinie artikel in het Parool, geschreven door Karin Lindenhovius uit Amsterdam-Noord.

Karin: “De vraag die mij bezig hield toen ik mijn opiniestuk schreef over klimaatadaptatie dat vandaag in Het Parool verschenen is: Wanneer bescherm je iets en wanneer bescherm je vooral de regels die ooit bedoeld waren om het te beschermen?

Ik schreef het als bewoner van Amsterdam-Noord, als bestuurder van mijn VvE en vanuit mijn blik op systemen: op regels, patronen en structuren die ooit logisch waren, maar een eigen leven zijn gaan leiden en langer bestaan dan de context waarvoor ze ooit bedoeld waren. De vraag is dan niet: gooien we het oude weg? De vraag is: durven we opnieuw te kijken wat het oude nu van ons vraagt?

Goed bestuur vraagt dan om meer dan vasthouden aan wat ooit is afgesproken of bedacht. Het vraagt om de moed om opnieuw te kijken. Want vaak zit het probleem niet in wat we willen beschermen, maar in het feit dat we vergeten zijn opnieuw te vragen waarom we het beschermen. Ik ben benieuwd hoe jullie hiernaar kijken.”

Het hele opiniestuk van Karin lees je op Parool.nl (klik hier).

Een beschermd stadsgezicht zou niet moeten betekenen dat een buurt wordt bevroren in het verleden. Het zou moeten betekenen dat we zorgvuldig omgaan met de ziel van een plek. Zorgvuldigheid is iets anders dan stilstand. Een gevel die historisch klopt, maar waarachter bewoners bezwijken onder de hitte, is geen geslaagd behoud. Dat is decorbouw.

Diezelfde spanning zie ik ook in het Noorderpark. De gemeente werkt aan herinrichting van het westelijke deel, op basis van een meer dan twintig jaar oud plan. Natuurlijk is Noord drukker geworden. Juist daarom moeten we opnieuw vragen: welke toekomst vraagt dit park nu van ons?

Hebben we meer brede, verharde fiets- en brommobielroutes door het park nodig, terwijl er om het park heen afdoende routes liggen? Moet doorgaand verkeer nog makkelijker door een park bewegen? Of vraagt deze tijd om het tegenovergestelde: minder asfalt, meer rust, meer schaduw, meer bodem, meer groen, meer verkoeling?

Je kunt bewoners niet vragen hun tuin te onttegelen en tegelijk in een park vasthouden aan plannen die tot meer verharding leiden. Dat is geen klimaatadaptatie, dat is beleidsmatige verwarring.

Beleid klopt niet meer

Amsterdam voert beleid uit dat ooit logisch was, maar inmiddels niet meer klopt. Een beschermde status was bedoeld om karakter te bewaren. Een parkplan uit 2005 was misschien passend voor de groeiende stad van toen. Maar de stad van nu is niet meer de toekomstige stad van toen.

Hitte is een gezondheidsrisico, en elke vierkante meter groen telt. Oude afspraken en plannen moeten opnieuw worden bekeken als ze de leefbaarheid in de weg zitten. Ook als er al jaren aan gewerkt is.

Mijn oproep aan de gemeente is eenvoudig: toets regels rond beschermd stadsgezicht aan extreme hitte. Maak collectieve, esthetisch passende buitenzonwering mogelijk in straten en buurten als de mijne. Neem gevelgroen en buitenzonwering standaard mee als optie in verduurzamingstrajecten van vve’s, zeker waar eigenaren en woningcorporaties samen optrekken. En herijk oude parkplannen op de vraag: draagt dit bij aan een koelere, groenere, gezondere stad?

Een stad die leeft, verandert. De kunst is om het verleden zijn plek te geven, zodat het nu en de toekomst niet blokkeert. Dat doet geen afbreuk aan het erfgoed, dat is volwassen zorg voor de stad.

Het hele opiniestuk van Karin lees je op Parool.nl (klik hier).